Loes Leeman: ''Ik schaam me nergens voor en zou het zo weer doen.''
Loes Leeman: ''Ik schaam me nergens voor en zou het zo weer doen.'' (Foto: archief)

Stapelverliefd op seriemoordenaar Hans van Zon

Als 15-jarige meisje wordt Loes Leeman stapelverliefd op haar charmante Utrechtse buurman, niet wetende dat ze te maken heeft met een seriemoordenaar. In 1969 krijgt Hans van Zon levenslang voor vier moorden. Loes gruwelt van zijn daden, maar raakt ook gefascineerd. Als Van Zon in 1986 gratie krijgt, zoekt ze hem op. Ditmaal als journalist, om te achterhalen wat hem dreef. Van Zon sleurt haar mee door zijn verleden en verklaart haar onderwijl zijn liefde. Loes schrijft erover in het onthullende boek 'Jarretels voor een seriemoordenaar'.

door Bert Nijenhuis

UTRECHT - "Gekleed in driedelige kostuums zag hij eruit als een filmster. Ik mocht eens bij hem achterop de scooter, wat helemaal het einde was. Hij had niet gestudeerd, maar zichzelf geaffecteerd leren spreken. Zijn arrestatie was een schok. De liefde was over, maar de fascinatie groeide. Toen hij gratie kreeg, studeerde ik Journalistiek. Ik besloot mijn scriptie aan hem te wijden en schreef een brief. Eerst reageerde zijn vrouw en voormalig therapeute Riet. Maar ik had de interesse van Hans gewekt, want uiteindelijk belde hij me zelf. De gesprekken die volgden, werden steeds sensueler. Toen we elkaar ontmoetten, was hij straalbezopen. Als ik over de moorden begon, zei hij: 'Dat komt later wel.' Toen ik naar huis wilde, stond hij erop dat we eerst een stukje gingen rijden. Hij stelde me op de proef, maar ik heb nooit voor mijn leven gevreesd.''

''We spraken vervolgens af in hotels. Ik ontdekte hoe hij iedereen had ingepalmd met verklaringen over zijn slachtoffers. Die boer in Heeswijk zou fout zijn geweest in de oorlog, de feestwinkeleigenaar een pedofiel. Onzin. Hij vertelde mij dat hij het puur voor de kick deed. Het geld dat hij buit maakte, was meegenomen. Bovendien had hij eerder zijn vriendin Coby al vermoord. Toen ik vroeg of hij spijt had, antwoordde hij dat je daarvoor geen brood krijgt bij de bakker. Hoewel hij verliefd op mij werd, ben ik hem altijd journalistiek blijven benaderen. Daarin ging ik ver. Heel passief kwam er seks bij. Als hij sliep, waakte ik. Eén keer ben ik in weggedommeld. 'Ik ga je vermoorden', fluisterde hij in mijn oor. Een grap, waarmee hij me de stuipen op het lijf joeg.''

''Ik werd een soort intermediair tussen Hans en Riet. Als hij haar weer eens dreigde te vermoorden, sprong ik in de auto. In 1998 overleed Hans na jarenlang drankmisbruik. Bij leven had hij me afgedwongen jarretels te dragen en op zijn begrafenis. Op de vraag wat je daar aan hebt als je dood bent, antwoordde hij de rest van zijn leven plezier te beleven aan de gedachte. Vandaar de boektitel.''
''Behalve een stuk voor HP/De Tijd na zijn overlijden, heb ik nooit over Hans gepubliceerd. Ik had het programma 'TROS-Vermist' bedacht en was jarenlang druk als eindredacteur. Toen ik tijd had om een boek te schrijven, vond de uitgever het resultaat aanvankelijk te journalistiek. Het moest persoonlijker en dat is het geworden. Daar zal gezeik van komen, maar dat kan me niet schelen. Ik schaam me nergens voor en zou het zo weer doen."

Het boek kost 20 euro en verschijnt 10 februari.

Meer berichten