Vakkundig wordt de slak schoongemaakt voor opslag in het depot.
Vakkundig wordt de slak schoongemaakt voor opslag in het depot. (Foto: Bert Nijenhuis)

Reportage vanuit het Universiteitsmuseum: Geen 'dingen', maar 'objecten'

"Is het een vos?" Een legitieme vraag, aangezien het duidelijk een viervoeter met scherpe tanden betreft. Conservator Paul Lambers schudt het hoofd. Een ander jongetje zoekt het dichter bij huis en gokt op een hond. Ook geen gekke gedachte, al is het duidelijk geen chihuahua. Het is de kinderen niet kwalijk te nemen dat ze niet weten dat er een skelet van een buidelwolf voor hun neus staat. Het roofdier is zo'n zeventig jaar geleden namelijk al uitgestorven.

Door Bert Nijenhuis

UTRECHT - In het kader van het Weekend van de Wetenschap opende het Universiteitsmuseum eenmalig het in de Uithof gevestigde depot voor publiek. Dat basisschoolleerlingen zich hier op hun vrije zondag in grote getale aansloten voor een rondleiding toont aan wetenschap 'cool' is. Een bezoekertje had om misverstanden te voorkomen een shirt met de tekst 'I love dinosaurs' aangetrokken.

Een dino-skelet mag dan ontbreken, maar de objecten in het depot – het mogen in de wetenschap geen 'dingen' worden genoemd – zijn nauwelijks minder indrukwekkend. En dat terwijl ze niet eens een plaatsje in het museum hebben gekregen. In sommige gevallen zal dat vooral te maken hebben met ruimtegebrek. Zo hangen er aan het plafond twee reusachtige… tja, wat zijn het eigenlijk? "Ribben van een walvis", denkt een oplettende moeder. "Bijna goed", reageert conservator Lambers, die verklapt dat het gaat om de onderkaak van een walvis, die in 1899 aanspoelde bij Loosduinen. "Opgebouwd uit twee delen zodat de bek extra ver open kan."

Een oplettend wetenschappertje in de dop merkt op dat er geen tanden aan de kaak zitten. Lambers pakt een puntvormige lap. "Dit is een balein. Een soort kam waarvan er meerdere aan een walviskaak hangen. Hiermee zeven ze voedsel uit het water dat ze vervolgens volledig doorslikken. Tanden hebben ze dus niet nodig." De bezoekers die tot dan toe niets mochten aanraken, mogen vervolgens de handjes laten wapperen bij het registreren van een object. Mits voorzien van speciale handschoentjes uiteraard. Wobke meldt zich aan als vrijwilliger voor het schoonmaken van een slak en krijgt ook nog een mondkapje en beschermbril op. "Stof is altijd nog de grootste schadeveroorzaker", vertelt Chantal Ramirez, medewerker Beheer & Behoud. Wobke borstelt het weekdiertje stofvrij, dat na te zijn gefotografeerd en gecodeerd het depot in mag. De handschoentjes mogen mee naar huis.

Meer berichten

Shopbox